Bu ünite İslamiyet öncesi Türk edebiyatının sözlü ve yazılı dönemlerini ayrıntılı biçimde ele alır. Sözlü dönemde koşuk adlı lirik şiirler av törenlerinde kopuz eşliğinde söylenirdi. Sagu ise ölen yiğitler için yakılan ağıtlardır. Sav atasözü niteliğindeki özlü sözlerdir. Destanlar milletin kahramanlıklarını anlatan uzun anlatılardır. Yazılı dönemde Orhun Yazıtları ve Yenisey Yazıtları runik harflerle yazılmıştır. Bu eserler Göktürkçe ile kaleme alınmıştır.
Koşuklar genellikle dörtlüklerle kurulur hece ölçüsü kullanır yarım kafiye taşır. Sagu örneklerinde ölüm teması ağır basar ve duygu yoğunluğu yüksektir. Savlar günlük hayattan çıkarılan kısa öğütlerdir. Destan türü milletlerin ortak hafızasını yansıtır. Türk destanları arasında Alp Er Tunga Şu Oğuz Kağan Ergenekon Türeyiş ve Göç destanları öne çıkar. Yazılı eserlerde Bilge Kağan Kül Tigin ve Tonyukuk adına dikilen taşlar tarihî belgelerdir.
Dönemin dil özellikleri Göktürk alfabesinin on iki hayvandan oluşan takvimle uyumlu runik işaretleridir. Şiirde doğa betimlemeleri savaş sahneleri ve kahramanlık motifleri sık görülür. Sözlü ürünler yazıya geçirilmeden kuşaktan kuşağa aktarılmıştır. Yazılı dönem 8. yüzyıl civarında başlar. Yenisey Yazıtları daha kısa mezar kitabeleridir. Orhun Yazıtları ise devlet yönetimi ve millet birliğini vurgular. Bu kavramlar ünitenin temelini oluşturur.