11. sınıf Maarif kimya kitabında Sürdürülebilirlik teması tek bir alt bölümden oluşuyor: Nanoteknoloji ve Sürdürülebilirlik. Kısa ama günceldir ve üç konuyu kapsar: evsel atıklardan yeşil hidrojen enerjisi elde edilmesi, nanoteknolojik ürünlerin faydaları ve olası zararları, mikroplastik ile nanoplastiklerin oluşumu ve etkileri. Aynı adlı temayı 9 ve 10. sınıfta da gördün. 9. sınıfta metal nanoparçacıklar, yeşil kimyanın atık önleme ilkesi ve ağır metaller; 10. sınıfta yeşil kimya ilkeleri, atom ekonomisi ve ayak izleri işlenmişti. 11. sınıfta bu birikim enerji üretimine ve nano ölçekteki malzemelerin hayatımıza etkisine taşınıyor.
Yeşil hidrojen bölümü, Etkileşim temasında öğrendiğin yakıt karşılaştırmasının devamıdır. Hidrojen gazı yandığında yalnız su oluşur ve gram başına açığa çıkan ısı fosil yakıtlardan çok daha fazladır. Ama hidrojenin çevre dostu olması, nasıl üretildiğine bağlıdır. Kitap, hidrojenin üretim yöntemine göre farklı renklerle adlandırıldığını belirtir ve yenilenebilir kaynaklarla, örneğin güneş ya da rüzgâr enerjisiyle suyun elektrolizinden veya evsel atıklardan elde edilen hidrojene yeşil hidrojen denildiğini anlatır.
Bölümün merkezinde evsel atıklardan mikroorganizmalar yoluyla hidrojen eldesi vardır. Kitap üç biyolojik yöntemi ayırır. Biyofotoliz, siyanobakteri ve mikroalglerin ışık enerjisiyle suyu ayrıştırmasına dayanır. Fotofermantasyon da ışık gerektirir. Karanlık fermantasyonda ise anaerobik bakteriler ışıksız, oksijensiz ve sulu bir ortamda organik maddeleri parçalayarak hidrojen üretir. Işık gerektirmediği ve sürekli üretime uygun olduğu için karanlık fermantasyon daha sık tercih edilir. Elde edilen hidrojen miktarı atığın içeriğine, uygulanan ön işlemlere, ortamın pH'ına, sıcaklığa ve bekleme süresine bağlıdır; karbonhidratça zengin atıklar bu açıdan öne çıkar.
İkinci ve üçüncü konular nano ölçekle ilgilidir. Nanoteknolojik ürünler, istenen özelliklere sahip nanoparçacıklarla üretilir; tıpta görüntüleme ve tedavi, tekstil, güvenlik ve çevre alanlarında kullanılır. Kitap bu ürünlerin faydalarını, sağlık ve çevre üzerindeki olası risklerini ve mahremiyet gibi etik boyutlarını birlikte tartıştırır. Son konu plastik kirliliğidir: 5 milimetreden küçük plastik parçaları mikroplastik, genellikle 100 nanometreden küçük olanları nanoplastik olarak adlandırılır. Doğrudan küçük boyutta üretilenler birincil, büyük plastiklerin parçalanmasıyla oluşanlar ikincil mikroplastiktir.