Yeşil kimya, zararlı maddelerin kullanımını ve oluşumunu azaltacak kimyasal süreçler tasarlamayı amaçlar ve 12 ilkeyle özetlenir. Bu temanın odağı birinci ilke olan atık önlemedir: oluşmuş atığı sonradan arıtmak yerine atığın hiç oluşmamasını sağlamak. Diğer ilkeler arasında atom ekonomisi, daha güvenli çözücüler, enerji verimliliği, yenilenebilir ham madde, kataliz, zararsız ürünlere bozunacak tasarım ve kazanın önlenmesi yer alır. Kitap yeşil kimyayı Birleşmiş Milletler sürdürülebilir kalkınma amaçlarından sorumlu üretim ve tüketim hedefiyle ilişkilendirir. Evsel atıktan nanoparçacık üretmek, hem atığı değerlendirdiği hem de zararlı kimyasal kullanımını azalttığı için bu ilkelerin somut bir örneğidir.
Üçüncü alt konu metallerden başlar. Metallerin sertlik, dayanıklılık, iletkenlik ve yüksek erime noktası gibi özellikleri metalik bağdan gelir; ancak saf metaller birçok uygulamada yetersiz kalır. Bu yüzden iki ya da daha fazla metal eritilip karıştırılarak homojen karışımlar, yani alaşımlar elde edilir. Bilmen gereken örnekler şunlardır: demir, karbon ve krom içeren paslanmaz çelik; bakır ve kalaydan oluşan bronz; bakır ve çinkodan oluşan pirinç; kalay ve kurşundan oluşan lehim; alüminyum, bakır, mangan ve magnezyum içeren duralümin.
Nanoparçacıkların bir kısmı doğaldır: volkan ve orman yangını dumanları, ince çöl kumu, sudaki kolloitler. Bir kısmı ise egzoz, endüstriyel emisyonlar ve lehim dumanı gibi insan faaliyetlerinin istem dışı ürünüdür. Ağır metaller, alaşımlar ve nanoparçacıklar denize, göle ve yer altı sularına karıştığında canlıların beslenme, solunum ve deri yoluyla vücuduna girer, besin zincirinde birikir ve ekolojik dengeyi bozar. Toprakta biriktiklerinde bitkilerin ve toprak canlılarının işleyişini bozarlar. Kitap deniz suyundaki ağır metaller arasında cıva ve kadmiyumu en toksikler arasında sayar. Temizleme yöntemi olarak membran filtreler, pirina gibi atık kökenli tutucular, su mercimeği ve bakteri kullanımı ile bitkilerle ağır metal toplama (fitoekstraksiyon) incelenir. Ekolojik ayak izi, insan faaliyetlerinin doğa üzerindeki yükünü anlatır; kimyasal ayak izi ise bu yükün kimyasal maddelerden kaynaklanan kısmına odaklanır. Bireysel ve toplumsal önlemlerle bu ayak izlerinin azaltılması temanın son mesajıdır.