11. sınıfta bu tema beş başlıkla ilerliyor: tarımsal faaliyetler ve gıda güvencesi, tarım uygulamalarında sürdürülebilirlik, stratejik ve kritik madenler, enerji kaynakları ve sanayileşmenin mekânsal etkileri. İlk durak tarım. Tarımsal üretimi iklim, toprak, yer şekilleri ve su gibi doğal faktörler sınırlar; teknoloji, sermaye, ulaşım, nüfus ve pazar gibi beşerî faktörler ise bu sınırları esnetir. Kitap burada üç kavramı birbirinden ayırmanı istiyor. Gıda güvencesi, herkesin her zaman yeterli, güvenli ve besleyici gıdaya hem fiziksel hem ekonomik olarak erişebilmesidir ve dört boyutu vardır: gıdanın bulunabilirliği, gıdaya ulaşılabilirlik, gıdanın kalitesi ve gıda güvenliği. Bu dördü aynı anda sağlanmadıkça güvenceden söz edilemez. Gıda güvenliği ise bu boyutlardan yalnızca biridir; gıdadaki fiziksel, kimyasal ve biyolojik zararları önlemeye yönelik tedbirleri anlatır. Tedarik zinciri de ham maddeden tüketiciye kadar uzanan üretici ve dağıtıcı ağıdır.
Türkiye'nin konumu gıda güvencesi için hem avantaj hem risk taşır. Üç kıtanın birbirine en çok yaklaştığı yerde bulunması kara, deniz ve hava taşımacılığında geçit rolü verir ve tedarik zincirini hızlandırır; Anadolu'nun ilk tarım merkezlerinden biri olması da zengin bir bitkisel gen kaynağı ve biyoçeşitlilik demektir. Öte yandan ülke, iklim değişikliğinden en çok etkilenmesi beklenen Doğu Akdeniz Havzası'nda ve yarı kurak bir kuşakta yer alır; sıcaklık artışı ve azalan toprak nemi verimi ve fiyatları dalgalandırabilir. Gıda israfı ile gıda kaybı arasındaki fark da sık sorulur: gelişmekte olan ülkelerde kayıp daha çok üretim, depolama, işleme ve dağıtımdaki altyapı eksikliğinden, gelişmiş ülkelerde ise perakende ve hane tüketimindeki israftan kaynaklanır.
Sürdürülebilir tarım, üretimin devamlılığını doğal kaynakları koruyarak ve gelecek kuşakların ihtiyacını gözeterek sağlamayı hedefler; kavramın çıkış noktası BM'nin Ortak Geleceğimiz raporudur. Bir uygulamanın sürdürülebilir sayılması için ekonomik (adil pazar, gelir, istihdam), sosyal (eğitim, çalışma koşulları, yaşam kalitesi) ve çevresel (toprak, su ve biyoçeşitliliğin korunması) ölçütlerin üçüne de katkı vermesi gerekir. Kitap tarımın dönüşümünü Tarım 1.0'dan Tarım 4.0'a dört aşamada anlatır: insan ve hayvan gücü, makineleşme ve kimyasal gübre, yüksek verimli tohum ve gelişmiş sulama, son olarak uydu, drone, sensör, büyük veri ve yapay zekâ ile hassas tarım. Organik tarım ile iyi tarım uygulamalarını karıştırma: organik tarımda sentetik ilaç ve kimyasal gübre yerine doğal gübre ve biyolojik mücadele kullanılır; iyi tarım uygulamalarında kimyasallar yasak değildir ama kontrollü kullanılır ve her aşama kayıt altına alınarak izlenebilir bir zincir kurulur. Hidroponik (topraksız tarım), akuaponik (balık yetiştiriciliği ile topraksız tarımın birleşimi), agrivoltaik (aynı arazide güneş paneli ve tarım; Türkiye'de İstanbul Komşuköy örneği), dikey tarım, tarımsal ormancılık, seracılık ve monokültür de kitabın sürdürülebilirlik ölçütleriyle tarttığı uygulamalardır.
Türkiye'nin ürün haritası bu temanın ezber değil mantık gerektiren kısmıdır. Buğday çimlenirken yağış, olgunlaşıp hasat edilirken kuraklık ister ve Doğu Karadeniz kıyıları dışında hemen her yerde yetişir; arpa soğuğa ve kuraklığa dayanıklıdır, büyük ölçüde yem olur. Mısır bol su ister; çeltik vadi tabanı, akarsu kenarı ve delta ovalarında yetişir, sivrisinek ve sıtma riski nedeniyle yerleşmelerden uzak tutulur. Baklagiller nadas yerine nöbetleşe ekimle toprağı besler; kırmızı mercimek kuraklığa uyumlu olduğu için güneydoğuda yoğunlaşır. Şeker pancarı ve çay hasattan sonra çabuk işlenmesi gerektiği için fabrikaları üretim alanına yakın kurdurur; pancarın yan ürünü küspe çevresinde besi hayvancılığını geliştirir. Hayvancılıkta küçükbaş bozkır ve yaz kuraklığı olan sahalarda, büyükbaş ise yaz yağışlı, çayır ve otlağı geniş sahalarda öne çıkar. Balıkçılığın üç tarafı denizle çevrili bir ülkede geri kalmasının nedenleri (açık deniz balıkçılığının zayıflığı, aşırı avlanma, kirlilik, düşük tüketim) ve kültür balıkçılığının yükselişi de kitapta yer alır.