10. sınıf Maarif coğrafya kitabında Ekonomik Faaliyetler ve Etkileri ünitesi üç alt başlıktan oluşuyor: ekonomik faaliyetlerin özellikleri, ekonomik sektörler ve gelişmişlik, Türkiye ekonomisinin sektörel dağılımı. Aynı adı taşıyan 9. sınıf ünitesi, ekonomik faaliyetleri etkileyen doğal ve beşerî faktörleri anlatıyordu; yani bir faaliyetin neden belli bir yerde yapıldığını sorguluyordu. 10. sınıfta soru değişiyor: faaliyetleri hangi ölçüte göre gruplarız, bu gruplar bir ülkenin gelişmişliği hakkında ne söyler ve Türkiye bu tabloda nereden nereye geldi?
İlk alt başlıkta sınıflandırmanın tarihçesiyle başlıyorsun. Ekonomik faaliyetler önce tarım, sanayi ve hizmet diye üçe ayrılmıştı. Teknoloji ve bilgi geliştikçe hizmet sektörü kendi içinde bölündü ve kitap bugün beşli bir sınıflama kullanıyor. Birincil sektör, temel maddeleri doğrudan ya da dolaylı biçimde doğal ortamdan elde eden faaliyetlerdir: tarım, hayvancılık, balıkçılık, ormancılık ve madencilik. İkincil sektör, birincil sektörden gelen ham maddeyi ya da yarı işlenmiş maddeyi kullanılabilir ürüne çevirir; kitapta bu grupta sanayi, inşaat ve enerji üretimi yer alıyor. Pamuğun ipliğe, ipliğin kumaşa, kumaşın konfeksiyona dönüşmesi sanayiye klasik bir örnektir. Hidroelektrik, jeotermal, termik, nükleer ve güneş ya da rüzgârdan elektrik üretimi de bu sektörün içindedir.
Üçüncül sektör hizmet sektörüdür: ticaret ve e-ticaret, eğitim, sağlık, güvenlik, hukuk ve büro hizmetleri, finans, ulaşım, iletişim ve turizm. İnsan gücüne ihtiyacı yüksek olduğu için pek çok ülkede en kalabalık çalışan grubu buradadır. Dördüncül sektör bilgi ve veri işlemeyi kapsar: yazılım ve donanım hizmetleri, coğrafi bilgi sistemleri, grafik tasarım, reklam yayıncılığı, piyasa araştırması, yönetim danışmanlığı, AR-GE danışmanlığı, kütüphanecilik. Beşincil sektör ise üst düzey karar verme ve yönlendirme işidir; ekonomi politikası belirleyen yöneticiler, büyük şirketlerin üst yöneticileri, bilimsel araştırmaya yön veren akademisyenler ve uluslararası kuruluş liderleri bu gruptadır. Bu sektörün kararları uzun vadelidir ve iklim değişikliği, sürdürülebilir kalkınma gibi büyük meselelerde belirleyicidir.
İkinci alt başlık, çalışan nüfusun sektörlere dağılışı ile gelişmişlik arasındaki ilişkiyi kuruyor. Gelişmiş ülkelerde birincil sektörde çalışanların payı düşük, ikincil ve üçüncül sektörde çalışanların payı yüksektir; bu ülkeler genelde ham madde alıp işlenmiş ürün satar, kişi başına enerji ve gıda tüketimi fazladır, nüfus artış hızı düşük, beklenen yaşam süresi uzun, kentli ve okuryazar nüfus oranı yüksektir. Az gelişmiş ülkelerde tablo tersine döner. Kitap burada gayrisafi yurt içi hasıla (GSYİH) kavramını da tanıtıyor: bir ülkenin sınırları içinde belli bir sürede üretilen bütün mal ve hizmetlerin piyasa değeri. Birincil sektörün ürünleri genelde düşük katma değerli olduğundan bu sektörün GSYİH payı, çalışan payının gerisinde kalır. Üçüncü alt başlık ise Türkiye'nin İzmir İktisat Kongresi ile başlayan liberal ekonomi tercihini, Dünya Ekonomik Bunalımı ve İkinci Dünya Savaşı döneminde devletçiliğe geçişi, savaş sonrasında yeniden liberal politikalara dönüşü ve 1980'lerden sonra ihracata dayalı modeli anlatıyor; bu süreçte çalışan nüfus tarımdan sanayi ve özellikle hizmete kaydı.