11. sınıf Maarif felsefe kitabı yılı altı tema ile açıyor ve ilki Çevre Sorunları ve Felsefe. Ünite iki bölümden oluşur: Çevre ve İnsan İlişkisi ile Çevre Etiği. Anahtar kavramlar çevre, çevre etiği, değer ve doğa. İşe çevreyi doğru tanımlayarak başla: Çevre yalnızca ağaç ve deniz değildir; insanı saran fiziksel, kimyasal, biyolojik, sosyal ve kültürel koşulların tümüdür. Sosyokültürel çevre insan ilişkileriyle biçimlenir. Fiziksel çevre ise doğal ve yapay unsurlardan oluşur; yapay çevre, insanın doğayı dönüştürerek kurduğu yaşam alanıdır. Ünite çevre sorunlarının tek bir bilimin işi olmadığını, ahlaki ve felsefi bir boyut taşıdığını vurgular. Aral Gölü'nün kuruması ve Bhopal gaz faciası gibi örnekler, sorunun kaynağında insan faaliyetinin durduğunu göstermek için kullanılır.
İlk bölümün ikinci adımı tarihsel bakıştır. Bugünkü çevre krizinin kökü, Rönesans'la başlayan modern düşünceye ve Bilimsel Devrim'e bağlanır: Doğayı bir makine gibi gören insan merkezli anlayış, Sanayi İnkılabı ile yaygınlaşmış ve doğayı tükenmez bir kaynak gibi kullanmanın zeminini hazırlamıştır. Buna karşılık Uzak Doğu, Türkistan ve Anadolu kültürlerinde doğa değerli sayılır. Çinli düşünür Mencius'un ormansızlaşmanın insan eliyle olduğuna dikkat çekmesi, Hititlerin su tesisleri, Selçuklu ve Osmanlı'da hayvanları ve ormanları korumak için kurulan vakıflar bu koruma bilincinin örnekleri olarak verilir. Batı'da ise insan-doğa dengesine yönelik bilinç 1960'lardan sonra güçlenmiştir. Çözüm tarafında sürdürülebilir kalkınma, çevre dostu teknolojiler, devlet politikaları ve Montreal Protokolü gibi uluslararası sözleşmeler ile bilim insanı, kamu, özel sektör ve sivil toplumun iş birliği öne çıkar. Süleymaniye Külliyesi de doğayla uyumlu, sürdürülebilir mimarinin yerli bir örneği olarak işlenir.
İkinci bölüm çevre etiğidir. Çevre etiği, çevre sorunlarını ve insanın doğaya karşı ahlaki sorumluluğunu inceleyen, 20. yüzyılda doğmuş bir uygulamalı etik alanıdır. Ünite önce düşünce tarihini tarar. İlk Çağ'da doğa filozofları maddeyi canlı sayar (hilozoizm) ve her şeyin ortak bir ilk ilkesini, yani arkheyi arar: Thales için bu sudur, Empedokles dört unsurdan söz eder; Herakleitos değişimi doğanın temeli sayarken Parmenides değişimi aldatıcı bulur. Platon için görünen doğa gerçek varlık değil, ideaların yansımasıdır. Aristoteles doğadaki varlıkların insan için olduğunu ve değerlerinin insana sağladıkları yarar kadar olduğunu savunur. Kinikler doğaya uygun yaşamı, Stoacılar canlı ve ruhlu doğanın yasalarına uymayı öğütler; Çin'de Lao Tse evreni Tao ilkesine dayanan bir akış olarak görür. Orta Çağ'da doğa Tanrı'nın eseri olduğu için değerlidir; Augustinus doğayı Tanrı merkezli açıklar, Farabi ve İbni Sina sudur öğretisini savunur, Yunus Emre'nin yaratılanı yaratandan ötürü sevme anlayışı insanı doğanın efendisi değil koruyucusu yapar.
Rönesans ve modern dönemde tablo değişir. Cusanus ve Bruno doğaya mistik bir değer yüklerken Kopernik, Kepler, Galileo ve Newton doğayı matematik ve fizikle açıklar. Bacon bilginin güç olduğunu ve doğaya egemen olmayı sağlayacak bir yöntem bulunabileceğini söyler. Hobbes doğayı bir makineye benzetir; Descartes aklı yücelterek insanı mekanik doğanın merkezine koyar. Heidegger bu çizginin varlığı matematiksel fiziğe indirgediğini ve varlığın anlamını unutturduğunu, Adorno ise doğaya egemen olmanın yabancılaşmayı doğurduğunu ileri sürer. 20. yüzyılda John Muir doğanın korunması için mücadele eder; Aldo Leopold etiğin canlı ve cansız tüm çevreyi kapsaması gerektiğini savunur; Paul W. Taylor Kantçı etiği bütün canlılara genişletir; Arne Naess çevrenin insandan bağımsız değerli olduğunu ve insanın doğanın çeşitliliğini azaltma hakkı olmadığını söyler. Ardından üç temel yaklaşım gelir: insan merkezci, canlı merkezci ve çevre merkezci. Bunlara derin ekoloji ve fütüristik yaklaşım eklenir. Bölüm, felsefi metin yazmanın adımlarıyla ve bir performans göreviyle kapanır.