Teknoloji ve Hayat, 11. sınıf Maarif felsefe kitabının ikinci temasıdır ve üç bölümden oluşur: Teknoloji ve İnsan Hayatı, Teknoloji Bağlamında Ontolojik Problemler ve Teknoloji Bağlamında Aksiyolojik Problemler. Anahtar kavramlar ontolojik anlam, tekhne, teknoloji karşıtlığı, teknoloji taraftarlığı ile zaman ve mekândır. Ünitenin çıkış noktası, sabah alarmından akşam ödemelerine kadar günün neredeyse her anının teknolojiyle örüldüğü gerçeğidir. Felsefe burada teknolojinin nasıl çalıştığını değil, insanın varlığını ve değerlerini nasıl değiştirdiğini sorar.
İlk bölüm kavramın kökeniyle başlar. Teknoloji, insanın karşılaştığı güçlükleri aşmak için araç, yöntem ve yol bulma, yapma ve geliştirme bilgisidir. Kökü Antik Yunan'daki tekhne sözcüğüne uzanır. Tekhne iki anlam taşır: aletheia yani açığa çıkarma ve poiesis yani sanatsal üretim. Teknik, insanın doğa karşısında eksik kaldığı yerde sınırlarını aşmak için doğaya yaptığı yapay müdahaledir. Tekhne zamanla anlam ve işlev değiştirerek modern tekniğe ve teknolojiye dönüşmüştür. Ardından tarihsel süreç gelir: Rönesans ve Reform'la başlayan, Aydınlanma'da akıl ve bilimle güçlenen birikim Sanayi Devrimi'ni doğurur. Endüstri 1.0 buhar gücü ve makineleşme, 2.0 elektrik ve seri üretim, 3.0 otomasyon ve robotlar, 4.0 yapay zekâ ve akıllı fabrikalar ile anılır. Tüketimin sürekli kışkırtılması, yaşamın hazza indirgenmesi ve buna rağmen mutluluğun yakalanamaması, nükleer tehdit, doğal dengenin bozulması gibi tehlikeler ise teknolojinin sorgulanmasını başlatır.
Teknolojinin iki yüzü vardır. Olumlu yanda konfor, hız ve kolaylık; özellikle iletişim ve ulaşımda zaman ve mekân sınırlarının büyük ölçüde aşılması ve bilgiye erişimin kolaylaşması bulunur. Olumsuz yanda gelir dağılımındaki adaletsizlik, açlık, zihinsel yorgunluk, savaş teknolojilerinin yıkımı ve geri dönüştürülemeyen atıklar yer alır; hızlı bilgi artışı da bilginin güvenilirliği tartışmasını getirir. Ünite, sanayileşmiş Batı toplumunda teknolojiye yönelik dört tutumu ayırır. Teknolojik anarşi, güç, zenginlik ve doğayı denetleme adına teknolojik gelişmeyi sınırsızca destekler. Teknofili, teknolojiye aşırı düşkünlüktür ve insanın bilinçsizce teknolojiyle özdeşleşip onun kuşatmasına girmesine yol açar. Uygun teknoloji, teknolojinin getirilerine teslim olmadan önce amaç ve değerleri tartışmayı önerir. Teknofobi ise teknolojiden korkup geri çekilmek, onu özgürlüğü kısıtlayan bir olgu sayıp hayattan arındırmaktır.
İkinci bölüm ontolojik problemleri, yani teknolojinin insanın varlık ve varoluşuna etkisini işler. İki kavram öne çıkar: yabancılaşma, insanın özünden uzaklaşıp varlığıyla bağını yitirmesidir; ontolojik anlam kaybı ise insanın bütüncül varlığının, yani duygusal, zihinsel, bedensel ve manevi yönlerinin göz ardı edilmesiyle varoluşunun anlamını yitirmesidir. Heidegger, Marcel ve Baudrillard bu bölümün düşünürleridir; Ellul'ün kısa bir eleştirisi de eklenir. Üçüncü bölüm aksiyolojik, yani değer ve eylem alanındaki problemlerdir: güvenlik sorunları, değerlerin tahribatı ve ahlaki eylemin imkânı. Mahremiyet ihlalleri ve siber suçlar, silahlanma, sosyal medya bağımlılığı, gözetleme, dezenformasyon ve yapay zekânın ahlaki sorumluluk taşıyıp taşıyamayacağı burada tartışılır. Bu bölümde Bauman ve Habermas'ın görüşleri ile robot teknolojisinin öncüsü sayılan Cezeri'nin icatları yer alır.