Maarif programıyla okutulan 11. sınıf felsefe kitabının beşinci ünitesi tek bir büyük soru etrafında kurulu: hayatın bir anlamı var mı, varsa nedir? Ünite üç bölümden oluşuyor: hayatın anlamına yönelik felsefi sorular ve problemler, mutluluk ve hayat ilişkisi, varoluş ve kendi olma problemi. Anahtar kavramlar anlam, saçma, kendi olma, umutsuzluk, mutluluk, varoluş, ölüm ve yabancılaşma.
İlk bölüm sorunun neden ortaya çıktığını anlatır. Hayat çoğunlukla rutinle geçer; insan bu akışın içinde neden var olduğunu ve neye doğru gittiğini sormaya başlar. Kitaba göre bu soru daha çok acı, umutsuzluk, amaçsızlık ya da bir çöküş karşısında belirir, ama hedeflerine ulaşmış mutlu biri de aynı soruyu sorabilir. Hayatın anlamını aramak canlılar arasında yalnızca insana özgüdür. Herkes için ortak tek bir anlam olduğunu söylemek güçtür; bazı düşünürler hayatın saçma olduğunu bile iddia eder. Anlam arayışında insana daha çok felsefe, din, bilim ve ahlak yol gösterir: ilahi dinler evrendeki düzenin yaratıcısını anlamın kaynağı sayar, bilim düzeni açıklar ama anlam konusunda her zaman tatmin edici değildir, ahlak ise anlamı iyi insan olmaya bağlar. Kitap bu arayışın günümüzde daha zorlu hâle geldiğini de vurgular.
İkinci bölüm mutluluğu ele alır. Ana kavram eudaimonizm, yani mutluluğu insan eylemlerinin son ereği sayan anlayıştır. Yanında daimon (insanı daha yüksek bir yaşama erdiren iç güç), ataraksiya (ruh dinginliği) ve kâmil insan (Yaradan'a ulaşma yolunda olgunlaşmış insan) kavramları gelir. Kitap tarihsel bir çizgi de çizer: İlk Çağ'da haz ve erdem, Orta Çağ'da öte dünyadaki ebedi mutluluk, Yeni Çağ'da toplumun mutluluğu, Çağdaş Dönem'de ise insanın mutlu olabilme olasılığının sorgulanması ve kötümser görüşler öne çıkar.
Düşünürler kısa ve ayırt edici fikirlerle verilir. Konfüçyüs mutluluğu iyi ve erdemli insan olmaya, ruhun ölçülü ve ahenkli hâline bağlar. Sokrates mutluluğu erdeme, erdemi de bilgeliğe dayandırır; kötülüğün nedeni bilgisizliktir. Sokratesçi okullardan Kynikler az şeyle yetinmeyi, Kyreneliler hazzı öne çıkarır. Stoacı Epiktetos insanı rolü önceden belirlenmiş bir oyuncuya benzetir; elinde olmayan şeyler için kaygılanmamayı ve içsel özgürlüğü öğütler. Augustinus gerçek mutluluğu Tanrı'yı akıl ve kalple sevmekte görür. Farabi mutluluğu maddeye ihtiyaç duymayan bir mükemmellik derecesi sayar, akıl ve faal akılla ulaşılabileceğini ama herkesin ulaşamayacağını, bu yüzden toplumda kılavuzluk gerektiğini söyler. İbni Miskeveyh genel ve özel mutluluk ayrımı yapar, ahlaki erdemleri mutluluğun en önemli aracı sayar. Yusuf Has Hacib bilgi ve erdemi iki dünya mutluluğunun koşulu yapar. Schopenhauer ise kötümserdir: istenç acının kaynağıdır, her tatmin yeni bir yoksunluk doğurur, kurtuluş istencin yadsınması ve merhamettir.
Üçüncü bölüm varoluşçuluğu ve kendi olma problemini işler. Varoluş, bitmemişliği ve olmakta olmayı anlatır; insan önceden belirlenmiş bir öze sahip değildir, özgür ve sorumlu seçimleriyle kendini kurar. Kitap varoluşçuluğu besleyen felsefi, politik, bilimsel ve toplumsal gelişmeleri, akımın özelliklerini ve ona yöneltilen eleştirileri listeler. Ardından beş düşünür gelir: Kierkegaard estetik, etik ve dini varoluş alanlarından söz eder; Nietzsche güç istencini, üst insanı ve decadence (çöküş) kavramını işler; Heidegger dasein ile das man ayrımını ve kaygıyı öne çıkarır; Sartre 'varoluş özden önce gelir' der, insanı seçimlerinin toplamı olarak görür; Camus saçmayı, başkaldırıyı ve absürtle yaşamayı öğrenen dört tipi (Don Juan, aktör, fatih, yaratıcı sanatçı) anlatır.