9. sınıf Maarif coğrafya kitabı tek bir ana başlıkla açılıyor: Coğrafya Bilimi. Bu başlığın altında üç konu var: coğrafya biliminin konusu ve bölümleri, coğrafyayı neden öğrenmen gerektiği ve coğrafya biliminin tarih içindeki gelişimi. Ünite kısa ama sonraki altı ünitenin bütün kavram iskeletini burada kuruyorsun; bu yüzden tanımları gevşek bırakma.
İlk ayrım doğal ortam ile beşerî ortam arasında. Doğal ortam, insan eli değmeden var olan yerdir ve beş temel ortamdan oluşur: kayaçlar, yer şekilleri ve topraklardan oluşan taş küre (litosfer), Dünya'yı saran gazlardan oluşan hava küre (atmosfer), deniz, göl, akarsu ve yer altı sularından oluşan su küre (hidrosfer), buzullar, donmuş topraklar ve sürekli kar alanlarından oluşan buz küre (kriyosfer) ve canlıların yaşadığı alanları kapsayan yaşam küre (biyosfer). Bu ortamlardaki değişimlere doğa olayı denir. İnsanın sosyal, kültürel ve ekonomik faaliyetleriyle doğal ortamın üzerine kurduğu yaşam alanı beşerî ortamdır. İkisinin birlikte oluşturduğu en geniş yaşam alanına da coğrafi ortam adı verilir.
Coğrafya bu iki ortamı incelediği için iki büyük bölüme ayrılır. Fiziki coğrafyanın dalları jeomorfoloji (yer şekilleri), klimatoloji (iklim), hidrografya (sular), biyocoğrafya (bitki ve hayvan toplulukları) ve toprak coğrafyasıdır. Beşerî coğrafyanın dalları ise nüfus, yerleşme, siyasi, sosyal, kültürel ve ekonomik coğrafyadır. Kitap her dalın hangi komşu bilimlerle çalıştığını da veriyor: klimatoloji meteorolojiyle, nüfus coğrafyası demografi ve istatistikle, yerleşme coğrafyası arkeoloji ve tarihle, kültürel coğrafya sosyoloji, filoloji, ilahiyat ve antropolojiyle iş birliği yapar. Son olarak coğrafyanın kullandığı dört teknik sayılıyor: haritalama, uzaktan algılama, niceleme (istatistik) yöntemleri ve Coğrafi Bilgi Sistemleri.
İkinci konu, coğrafyanın neden öğrenildiği. Burada anahtar kavram mekânsal düşünme ve coğrafi bakış açısı. Coğrafi bakışa sahip biri bir olaya ne, nerede, ne zaman, neden orada, neden önemli, bulunduğu ortamın özellikleri neler ve doğal ve beşerî ortamla ilişkisi ne sorularıyla yaklaşır. Kitap bunu bir sel örneği üzerinden işliyor: aşırı yağış doğal etkendir; dere yatağının daraltılması, yerleşmenin vadi tabanına kurulması ve alçak köprüler ise beşerî etkenlerdir. Felaket, ikisinin üst üste binmesiyle büyür. Bu mantık, sonraki ünitelerde afet ve planlama sorularında tekrar karşına çıkacak.
Üçüncü konu coğrafyanın gelişimi. Kelime Yunanca geo (yer) ve graphein (tasvir etmek) sözcüklerinden gelir ve ilk kez Eratosthenes tarafından kullanılmıştır. Eski Çağ'da tasvir ve haritalama öndedir; Eratosthenes, Amasyalı Strabon ve İskenderiyeli Batlamyus öne çıkar. Orta Çağ'da İpek Yolu ve Baharat Yolu ticareti, büyük göçler ve namaz vakti, oruç süresi, hac yolu gibi ihtiyaçlar Müslüman bilginlerin coğrafyaya ilgisini artırır; Harizmi, Biruni, Muhammed İdrisi, İbni Haldun ve seyyah İbni Battuta bu dönemin adlarıdır. Yeni Çağ'da coğrafi keşifler, Piri Reis, Ortelius, Kâtip Çelebi ve Evliya Çelebi gelir. Yakın Çağ'da ise Humboldt, Ritter ve Ratzel ile coğrafyanın yöntemleri ve bugünkü bölümleri şekillenir; Cumhuriyet döneminde Besim Darkot, Faik Sabri Duran, Reşat İzbırak ve Sırrı Erinç gibi isimler katkı verir.