Evrensel ahlak yasasının imkânı problemi, herkes için her zaman geçerli ahlak yasaları olup olmadığını sorar. Bir yaklaşıma göre ahlaki değerler görelidir; toplumdan topluma, kişiden kişiye ve zamana göre değişir. Diğer yaklaşıma göre dürüstlük, adalet, yardımseverlik, cesaret gibi değerler mutlak ve nesneldir; farklı toplumlarda bu değerlere uygun yaşayan insanların bulunması da bunun kanıtı sayılır. Kitap bu bölümde Türk düşünce tarihinden tasavvuf geleneğine yer verir: varlığın birliği anlayışında ahlaklı olmak, benliği aşıp ilahi ahlakla ahlaklanmaktır. Mevlana olgunlaşmayı “Hamdım, piştim, yandım.” sözüyle anlatır ve kimseyi dışlamayan bir hoşgörü çağrısı yapar. Yunus Emre ahlakın özünü, çıkar beklemeden Yaratan’dan ötürü yaratılanı sevmekte ve insanın kendini bilmesinde görür. Hacı Bektaş Veli “İncinsen de incitme.” ilkesiyle kavgaların kökünü bencillik ve kibirde arar.
Evrensel ahlak yasasını kabul edenler kitapta dört kişidir. Sokrates’e göre mutluluk bilgiyle gelir; kimse bilerek kötülük yapmaz, kötülüğün nedeni iyinin bilinmemesidir, bu yüzden iyiyi öğrenen iyiyi yapar. Farabi’ye göre insanı mutlu kılan bilgidir ve bu bilgi, faal akılla temas eden peygamberlerin insanlara aktardığı bilgidir. Kant’a göre bir eylemin değeri sonucunda değil niyetindedir; çıkar beklemeden, ödev bilinciyle, aklın her durumda geçerli saydığı koşulsuz ilkelere göre yapılan eylem iyidir. J. S. Mill ise mutluluğu en yüksek iyi sayar ve bir şeyin ne kadar çok insana fayda sağlıyorsa o kadar iyi olduğunu, yani ölçütün toplumsal fayda olduğunu savunur.
Evrensel ahlak yasasını kabul etmeyenler de dört kişidir. Epiküros’a göre yaşamın amacı hazdır ama bu haz bedensel ve ruhsal acının yokluğudur; aç birine yemek iyi, tok birine acı verici olabileceği için değerler kişiye göre değişir. Bentham’a göre haz veren iyi, acı veren kötüdür ve iyiyi belirleyen faydadır; herkese göre fayda farklı olduğundan evrensel bir iyiden söz edilemez. Hobbes’a göre ahlaki yargılar aslında psikolojik yargılardır; iyi, insanın arzusuna göre değişir. Stirner’e göre iyi olan, insanın kendi benini tam olarak gerçekleştirmesidir; herkes yalnız kendine karşı sorumludur ve değerlerini kendisi belirler.
Özgürlük-sorumluluk ilişkisi probleminin temel fikri şudur: insan ancak özgürce yaptığı eylemin sonucunu üstlenebilir. Determinizme göre her olay neden-sonuç zincirine bağlıdır, insan eylemleri önceki durumların ve doğa yasalarının sonucudur; insan özgür değildir, dolayısıyla sorumlu tutulamaz. Fatalizme (kadercilik) göre her şey Tanrı tarafından önceden belirlenmiştir ve insan bunu değiştiremez. İndeterminizme göre her şey neden-sonuçla açıklanamaz, bazı olaylar rastlantısaldır; insan eylemleri tümüyle belirlenmediği için özgür irade mümkündür. Otodeterminizme göre insan özgürlüğünü bilinçli seçimleri, farkındalığı ve bilgisiyle kazanır. Son iki görüşe göre insan özgür olduğu için sorumludur. Kitaptaki bilgi notlarında Kant yükümlü olduğumuz eylemi yapmamaktan sorumlu olduğumuzu ama yükümlü olmadığımız durumların sonucundan sorumlu tutulamayacağımızı, Anselmus gerçek özgürlüğün kötülükten kaçınabilme yetisi olduğunu ve günahın sorumluluğunun insana ait olduğunu, Sartre insanın doğuştan bir özü olmadığını ve kendini nasıl yaparsa öyle olacağını, Bentham ise özgürlüğün başkalarına zarar vermediği sürece geçerli olduğunu söyler.