Bu ünite, felsefenin kendine özgü aracını tanıtıyor: gerekçeye dayanan düşünme. Kitapta üç bölüm var: düşünme ve dil ilişkisi, mantık ve argümantasyonun temel kavramları, argümantasyonun yapısı. Anahtar kavramlar akıl yürütme, argüman, dil, düşünme, mantık, safsata ve tutarlılık. Ünitenin amacı sana mantık dersi vermek değil; bir görüşü gerekçelerle savunmayı, başkasının argümanını parçalarına ayırmayı ve hatalı akıl yürütmeyi fark etmeyi öğretmek.
İlk bölüm dil ile düşünme arasındaki ilişkiyi tartışıyor. Dil, duygu ve düşüncelerin sembollerle ifade edilmesidir; seslerden ve simgelerden oluşan, kendi kuralları olan, toplumsal ve sürekli değişen bir sistemdir. Düşünme ise anlam üretme, kavram oluşturma, karşılaştırma ve çıkarım yapma etkinliğidir; bazı düşünürler onu kişinin kendi kendisiyle yaptığı sessiz bir konuşma olarak niteler. Kitap bu ilişki hakkında üç görüş verir. Birinci görüşe göre dil ve düşünme özdeştir, dil olmadan düşünme gerçekleşemez. İkinci görüşe göre dil, aklın bir ürünüdür ve yalnızca düşünceyi ifade etmeye ve paylaşmaya yarayan bir araçtır; düşünme dile muhtaç değildir. Üçüncü görüş ise ikisinin birbirini etkilediğini ama birinin diğerine indirgenemeyeceğini savunur.
İkinci bölüm mantığın temel kavramlarını sırayla kurar. Önce akıl ilkeleri gelir: özdeşlik (bir terim akıl yürütme boyunca hep aynı anlamda kullanılmalıdır, A A'dır), çelişmezlik (bir yargı aynı anda hem doğru hem yanlış olamaz), üçüncü hâlin imkânsızlığı (bir yargı ya doğrudur ya yanlıştır, üçüncü bir seçenek yoktur) ve yeter-sebep (yeterli bir neden olmadan hiçbir yargı doğru, hiçbir olgu var olamaz). Ardından önerme gelir: doğru ya da yanlış olduğu söylenebilen, bir yargı bildiren cümle. Soru, emir, dilek ve istek cümleleri önerme değildir. Her önermede özne, yüklem ve bağ bulunur; birden fazla yargı içeren önermeye bileşik önerme denir ve ve, veya, ise, ancak ve ancak gibi bağlaçlarla kurulur. Doğruluk, önermenin bildirdiği yargının gerçeğe uygun olmasıdır.
Akıl yürütme, zihnin bilinenlerden bilinmeyene ulaşmak için yargılar arasında bağ kurmasıdır; kanıtlayan önermelere öncül, kanıtlanan önermeye sonuç denir. Kitap üç akıl yürütme türü verir: tümdengelim (genel bir yargıdan özel bir sonuca), tümevarım (gözlenen birçok örnekten genellemeye) ve analoji (bazı yönlerden benzeyen şeylerin başka yönlerden de benzeyeceğini kabul etme). Bir görüşü desteklemek ya da çürütmek için öne sürülen iddialar bütününe argüman, öncüllerin birbirini desteklemesine ve sonuçla uyumlu olmasına tutarlılık denir. Bölümün sonunda safsata işlenir: görünüşte ikna edici ama mantıksal olarak hatalı akıl yürütme. Kitapta altı tür var: otoriteye başvurma, adam karalama, cımbızlama, popülerliğe başvurma, nedensellik hataları ve yanlış analoji. Üçüncü bölüm ise bir argümanı mantıksal yapıya dönüştürmeyi öğretir: öncüller P1, P2, P3 diye, sonuç C harfiyle gösterilir; önce öncüller, sonra sonuç belirlenir, ardından sembolleştirme yapılır.