Maarif programına göre yazılan 10. sınıf felsefe kitabında Siyaset Felsefesi ünitesi iki bölümden oluşuyor: önce alanın konusu ve temel kavramları, ardından üç temel problem. Ünitenin çıkış sorusu çok gündelik: İnsanlar neden bir arada yaşar, bir arada yaşarken neden bir düzene ve bir yönetime ihtiyaç duyar? Siyaset felsefesi bu soruyu devletin doğası, toplumun nasıl yönetilmesi gerektiği ve yöneten ile yönetilen arasındaki ilişki üzerinden sorgular. Kelime kökenini de bil: Arapça siyaset sözcüğü devlet işlerinin yürütülmesini, Batı dillerindeki politika sözcüğü ise Antik Çağ'daki polis denen şehir devletlerinin yönetimini anlatır. Aristoteles siyaseti yurttaşları ilgilendiren konular ve devlet yönetimi olarak tanımlar.
Ünitenin anahtar kavramları sekiz tane: adalet, birey, devlet, eşitlik, iktidar, özgürlük, toplum ve ütopya. Bunları ezberlemek yerine birbirinden ayırarak öğren. Toplum, ortak değerleri paylaşan büyük insan topluluğudur; birey ise bu topluluğu oluşturan, kendi kimliği olan tekil insandır. Devlet, belli sınırları olan bir toprak üzerinde egemenlik kuran en büyük siyasi örgütlenmedir. İktidar, bir kişinin ya da grubun iradesini başkalarına kabul ettirebilme gücüdür ve gerektiğinde zor kullanmayı da içerir. Adalet herkese hakkı olanı vermek, eşitlik herkesin aynı hak ve değere sahip olması, özgürlük ise insanın kendi iradesiyle seçim yapıp eyleyebilmesidir. Ütopya da gerçekleşmesi arzulanan kusursuz düzen tasarımıdır.
İkinci bölümde üç problem işleniyor. Birincisi devletin kökeni: Devlet doğal mı, yapay mı? Doğal devlet yaklaşımında devlet, insanın iyi ve mutlu yaşaması için zorunlu bir kurumdur; bu görüşte Platon, Farabi ve İbni Haldun yer alır. Platon ve Farabi devleti, organları farklı işler gören bir bedene benzetir; Platon yöneticiler, askerler ve işçiler diye üç kesimden söz eder, Farabi ise en tepeye erdemli bir hükümdarı koyar. İbni Haldun'a göre devlet, asabiyet denen dayanışma gücüyle bir topluluğun diğerleri üzerinde egemenlik kurmasıyla doğar ve zayıfı güçlüye karşı korur. Yapay devlet yaklaşımında ise devlet, insanların belirsiz ve güvensiz doğa hâlinden kurtulmak için yaptığı toplumsal sözleşmenin ürünüdür. Hobbes, doğa hâlindeki acımasızlıktan kaçan insanların haklarını Leviathan denen güçlü bir yapıya devrettiğini söyler. Locke, doğa hâlinde özgür ve eşit olan insanların yaşam, özgürlük ve mülkiyet haklarını korumak için sözleşme yaptığını savunur. Rousseau ise genel iradeye dayanan sözleşmenin amacını bireyin özgürlüğünü korumak olarak görür.
İkinci problem iktidarın kaynağı ve meşruiyetidir. Burada iktidar ile otorite arasındaki farkı iyi kavra: Otorite, meşru yani haklı ve kabul görmüş iktidardır. İnsanlar otoriteye yalnızca zorlandıkları için değil, onu haklı buldukları için uyar; meşruiyeti olmayan iktidar ise yalnızca zorla ayakta kalır ve uzun vadede istikrarsızlaşır. Kitap üç otorite biçimi sayar. Geleneksel otorite gücünü yazılı olmayan gelenek ve inançlardan alır, yönetim soy yoluyla geçer ve değişime direnir. Karizmatik otorite liderin olağanüstü kişisel niteliklerine duyulan inançtan doğar; lider giderse ya da bu niteliklerini yitirdiğine inanılırsa meşruiyet hızla zayıflar. Akılsal otorite ise anayasa ve yasalara dayanır; insanlar kişiye değil makama ve kurala uyar, yöneticiler belirli bir süre görev yapar. Üçüncü problem ideal düzen ve ütopyalardır. İdeal düzenin mümkün olmadığını düşünen anarşizm, otoritenin olmadığı ve özgürlüğe dayalı bir toplum arar. İdeal düzeni mümkün görenler ise üç ölçüt önerir: özgürlük temelli, eşitlik temelli ve adalet temelli yaklaşım. Ütopya kavramını ilk kullanan Thomas More'dur; ilk ütopya sayılan eser ise Platon'un Devlet'idir. Distopya bunun tersi olarak baskının, korkunun ve eşitsizliğin egemen olduğu toplumu anlatır.