Maarif programına göre yazılan 10. sınıf felsefe kitabının son ünitesi olan Bilim Felsefesi iki bölümden oluşuyor: önce alanın konusu ve temel kavramları, ardından iki temel problem, yani bilimin ne olduğu ve bilimin yöntemi. Bilim, doğadaki olay ve olguları sistemli bir yöntemle açıklama çabasıdır; bilim felsefesi ise bilimi konu edinen ve onun üzerine düşünen felsefe disiplinidir. Bilim insanı olayları açıklamaya çalışırken bilim felsefecisi bir adım geri çekilip bilimin ne olduğunu, bilimsel bilginin özelliklerini ve bilimin değerini sorgular. Kitap, bilim ile felsefenin ilişkisinin İlk Çağ'a uzandığını, bilimin 18. yüzyıla kadar felsefenin bir parçası sayıldığını, farklı bir yöntem gerektiği düşüncesiyle bilimlerin zamanla felsefeden ayrıldığını ve 19. yüzyılda felsefenin bilimi sorgulamaya başlamasıyla bilim felsefesinin doğduğunu anlatır.
Ünitenin anahtar kavramları yedi tane: bilim, bilimsel yöntem, gözlem, hipotez, yasa, kuram ve paradigma. Bunları bilimsel yöntemin akışı içinde öğrenmek en kolayıdır. Önce konuyla ilgili veri toplamak için gözlem yapılır. Gözlemlere dayanarak deneyle sınanabilecek bir öngörü, yani hipotez kurulur. Hipotez deneylerle sınanır; kitaba göre deneylerle doğrulanan hipotez yasa hâlini alır. Yasaların ve henüz doğruluğu kanıtlanmamış hipotezlerin bir arada kullanıldığı kapsamlı açıklamalar ise kuram adını alır. Paradigma, bilim insanlarının benimsediği ve olaylara bakışlarını belirleyen genel kabuldür. Kitap bu kavramları evrenin oluşumu örneğiyle bağlar: Durağan evren anlayışı yeni sorular karşısında yetersiz kalınca yerini genişleyen evren anlayışına bırakmıştır.
Bilimsel etkinliği somutlaştırmak için kitap üç deneye yer verir. İbnülheysem karanlık odaya küçük bir delikten giren ışığı farklı kaynaklarla inceleyerek ışığın doğrusal yayıldığını ve ters görüntü oluştuğunu belirlemiş; bu düzenek karanlık oda (camera obscura) olarak anılmıştır. Osmanlı döneminin astronomu Takiyüddin, boru ve delikli levha ile yaptığı deneyde ışığın kaynağın hem bütününden hem de her parçasından yayıldığını göstermiştir. Solomon Asch ise grup baskısının açık bir algı yargısını nasıl etkilediğini laboratuvar deneyleriyle incelemiştir. Üç örneğin ortak noktası, bir gözlemden yola çıkıp bir soruyu kontrollü biçimde sınamak ve sonucu tekrarlanabilir kılmaktır. Bu sayede bilimin yalnızca doğa bilimleriyle sınırlı olmadığını, insan davranışının da bilimsel yöntemle incelenebildiğini görürsün.
İkinci bölümde bilimin ne olduğu problemi iki anlayışla ele alınır. Klasik bilim anlayışı pozitivizm (olguculuk) çizgisinde gelişir: Bilim yalnız deney ve gözlemle incelenebilen olgularla uğraşır, bilim denince doğa bilimleri anlaşılır, yöntem tümevarımdır, bilim nesneldir ve bilim insanının değerlerinden bağımsızdır, doğrusal ilerler, sonunda insanlığın tüm sorunlarını çözer ve amacı insanlığa fayda sağlamaktır. 20. yüzyılda bu anlayışın eleştirisiyle doğan çağdaş bilim anlayışı ise doğa bilimleri dışında da bilimler olduğunu, bilimin fayda sağlamaktan çok bilgi ihtiyacını karşıladığını, sınırsız bir güce sahip olmadığını, bilim insanından bağımsız olmadığını ve genel kabullerin değişmesiyle ilerlediğini savunur. Bu bölüm ayrıca bilimi sözde bilimden ayırmanın önemine değinir: Sözde bilim bilimsel görünse de iddiaları bilimsel yöntemle test edilemez ve yanlışlanamaz. Bilimin yöntemi probleminde ise üç düşünür öne çıkar. Carnap'a göre bilimsel bilgi anlamlı ve doğrulanabilir olmalıdır; doğrulama doğrudan gözlemle ya da araç ve laboratuvar yardımıyla dolaylı olarak yapılır, deney ve gözlemle doğrulanamayan önermeler metafiziktir. Popper doğrulamayı eleştirir; bilgi doğrulanamaz ama yanlışlanabilir, bilimsel bilgi yanlışlanana kadar geçici olarak doğru kabul edilir. Kuhn ise bilimin paradigma değişimleriyle ilerlediğini, olağan bilim döneminden bunalımla olağanüstü bilim dönemine ve oradan yeni bir paradigmaya geçildiğini anlatır.