Maarif programına göre yazılan 10. sınıf felsefe kitabında Din Felsefesi ünitesi iki bölümden oluşuyor: önce alanın konusu ve temel kavramları, ardından dört temel problem. Ünitenin başında kitap, dinin insanlık tarihi kadar eski olduğunu ve toplumların kültürüne göre çok farklı biçimler aldığını vurgular. İnanç içeriği, ibadet biçimi ve kurallar dinden dine değiştiği için dinin kesin bir tanımını yapmak zordur; yine de her dinde yüceltilen ve saygı duyulan bir kutsal güç vardır. Genel bir tanımla din, doğaüstü bir tanrısal varlıkla ilgili inançların, bu varlığa yönelen manevi eğilimlerin ve ona yapılan ibadetin oluşturduğu sistemdir.
Bu ünitede ilk kavraman gereken ayrım, din felsefesi ile teolojinin farkıdır. İkisi de dini konu edinir ama yöntemleri ve amaçları farklıdır. Din felsefesi herhangi bir dinin çerçevesine bağlı kalmadan dinî kavramları, argümanları ve inançların mantıksal tutarlılığını akla dayalı, eleştirel ve nesnel biçimde inceler; bir dine inanıp inanmamakla ilgilenmez, dogmatik tutumdan kaçınır. Teoloji ise belirli bir dinin kendi iç mantığı içinde çalışır; amacı o dinin inançlarını gerekçelendirmek ve savunmaktır. Bu yüzden her dinin kendine özgü bir teolojisi vardır ve teoloji eleştirel olmaktan çok savunmacı bir tutum taşır. Ünitenin anahtar kavramları da bu çerçevede okunur: din, Tanrı, inanç, iman, ibadet, vahiy, mucize ve kutsal. İnanç bir düşünceye duyulan derin bağlılıktır; iman ise dinî öğretilere ve Tanrı'nın varlığına duyulan güven ve bağlılıktır. Vahiy Tanrı'nın insanlara bildirdiği buyruklar, ibadet dinî yükümlülüklerin yerine getirilmesi, mucize ise peygamberlerin peygamberliklerini göstermek için Allah'ın izniyle gösterdikleri olağanüstü olaylardır.
Temel problemlerin ilki Tanrı'nın varlığına ilişkin görüşlerdir. Tanrı'nın varlığını kabul edenler, Tanrı'nın evrenle ilişkisini farklı biçimlerde açıklar. Teizme göre her şeyi Tanrı yaratmıştır; Tanrı her şeyi bilir, evrene müdahale eder ve onu yönetir. Deizme göre Tanrı evrenin yaratıcısıdır ama evrene müdahale etmez; evren Tanrı'nın koyduğu değişmez doğa yasalarıyla işler ve insan hakikate aklıyla ulaşır. Panteizme göre Tanrı ile evren bir ve aynıdır; evrenin her parçası Tanrı'nın bir görünümüdür. Tanrı'nın varlığını kabul etmeyen görüş ise ateizmdir; bu görüş olayları doğal nedenlerle açıklar ve ahlakın kaynağını insan aklında arar.
İkinci problem, Tanrı'nın varlığına yönelik argümanlardır. Tanrı'nın varlığını savunanlar üç argümana başvurur. Kozmolojik argüman, her şeyin bir nedeni olduğundan hareketle neden zincirinin başında bir ilk nedenin bulunması gerektiğini söyler. Teleolojik argüman, evrendeki uyum ve düzenin rastlantıyla açıklanamayacağını, bir tasarlayıcıyı gerektirdiğini savunur. Ontolojik argüman, Tanrı'nın mükemmel bir varlık olarak tanımlanmasından yola çıkarak mükemmel olanın var olmamasının imkânsız olduğunu ileri sürer. Tanrı'nın var olmadığını savunanlar ise kötülük argümanını kullanır: Mutlak iyi ve her şeye gücü yeten bir varlık kötülüğe izin vermezdi. Kitap her argümanın yanında ona yöneltilen bir eleştiriyi de verir; bu eleştirileri bilmek, argüman çözümleme sorularında sana büyük avantaj sağlar. Üçüncü problem evrenin sonluluğu ve sonsuzluğudur. Kindi, Gazali ve Thomas Aquinas evrenin belli bir zamanda yaratıldığını, yani sonlu olduğunu savunur. Aristoteles, İbni Sina ve Spinoza ise evrenin sonsuz olduğunu farklı gerekçelerle ileri sürer. Kitap ayrıca 20. yüzyılda Einstein'ın görelilik kuramı ile Friedmann ve Lemaitre'nin çalışmalarıyla, evrenin büyük patlamayla başlayan ve genişleyen bir yapıya sahip olduğu anlayışının yerleştiğini anlatır. Dördüncü problem ruhun ölümsüzlüğüdür. Tek tanrılı dinler ruhun ölümden sonra var olmayı sürdürdüğünü, reenkarnasyona inanılan dinler ise ruhun farklı bedenlerde yeniden doğduğunu kabul eder; pozitif bilimler ruhu algılanamaz ve kanıtlanamaz bir unsur sayarak bu konuda reddedici bir tutum alır. Filozoflardan Epiküros ruhu atomlardan oluşan ve bedenle birlikte dağılan bir şey olarak görürken Platon, Farabi ve İbni Sina ruhun ölümden sonra da var olduğunu savunur.