Bilgi Antik Yunan’dan beri tartışılsa da kitap, bilgi felsefesinin 17. yüzyılda Descartes ile ayrı bir disipline dönüştüğünü vurgular. Doğa bilimlerinin gözlemi matematik ve akıl yürütmeyle birleştirmesi, bilgide düzenlilik ve güvenilirlik arayışını güçlendirmiş, böylece bilginin nereden geldiği ve neden doğru olduğu soruları merkeze yerleşmiştir.
Bilginin imkânı probleminin sorusu “Bilgi mümkün müdür?” sorusudur. Septisizm (kuşkuculuk) kesin, nesnel ve herkes için geçerli bilginin mümkün olmadığını savunur. Protagoras’a göre bilginin kaynağı duyumlardır ve duyumlar kişiden kişiye değiştiği için insan her şeyin ölçüsüdür; bu yaklaşımın adı rölativizm (görecilik). Gorgias, hiçbir şeyin var olmadığını, olsa bile bilinemeyeceğini, bilinse bile aktarılamayacağını öne sürer; varlıkta nihilist bir başlangıçtan bilgide kuşkuculuğa varır. Pyrrhon’a göre duyulara yansıyan yalnızca görünüştür ve doğruyu belirleyecek bir ölçüt yoktur; bu yüzden yargıyı askıya almak (epokhe) gerekir ve insan böylece huzura erer. Dogmatizm ise kesin ve evrensel bilgiye ulaşılabileceğini savunur. Sokrates doğuştan gelen bilgilerin ironi ve doğurtma (maiotik) yöntemiyle hatırlatılabileceğini, Descartes ise şüpheyi bir yöntem olarak kullanıp açık ve seçik bilgilere ulaşılabileceğini düşünür.
Bilginin kaynağı problemi, bilginin mümkün olduğunu kabul edenlerin sorusudur: bilgiye hangi yolla ulaşırız? Rasyonalizm kaynağı akıl olarak görür, duyuları yanıltıcı sayar ve doğuştan (apriori) bilgileri kabul eder; kitapta Sokrates, Platon, Farabi, Descartes ve Hegel sayılır. Platon’a göre öğrenmek hatırlamaktır. Empirizm kaynağı duyu ve deney olarak görür, doğuştan bilgiyi reddeder; Locke zihni doğuşta boş bir levhaya (tabula rasa) benzetir, Hume da bu akımdadır ve deneyden sonra gelen bilgiye aposteriori denir. Kritisizmde Kant iki akımı da eleştirir: bilgi duyumla başlar, ama malzemeyi akıldaki doğuştan kategoriler işler; deneyimden yoksun kavramların boş, kavramdan yoksun deneyimin kör kalacağını söyler. Entüisyonizm kaynağı sezgi olarak görür. Gazali mistik sezgiyle hakikate ulaştığını anlatır; Bergson ise akılla elde edilen, dille ifade edilebilen, parçalı bilimsel bilgi ile sezgiyle elde edilen, dile gelmeyen, bütünsel mutlak bilgiyi ayırır.
Doğruluk ölçütleri problemi, bir bilginin neye göre doğru sayılacağını sorar. Kitap beş ölçüt verir. Uygunluk: yargı gerçeklikle örtüşüyorsa doğrudur; soyut konularda gerçeklikle doğrudan karşılaştırma yapılamaması ise eleştirisidir. Tutarlılık: önerme, daha önce doğru kabul edilmiş önermelerle çelişmiyor ve sistemle uyumluysa doğrudur; önceki bilgiler yanlışsa yeni bilgi de yanlış olur. Tümel uzlaşım: toplumun büyük kısmı kabul ediyorsa doğrudur; ama insanlar baskı, gelenek ya da otorite yüzünden de aynı görüşte birleşebilir. Apaçıklık: zihnin kanıta başvurmadan kuşkusuz kavradığı bilgi doğrudur; ancak birine apaçık görünen başkasına öyle görünmeyebilir. Yarar: pratik fayda sağlayan bilgi doğrudur; oysa yararlı olan yanlış, yararsız olan doğru olabilir.